Hammasi yaxshi ketayotganda nimadir shuni buzishi kerak-da. Tualetga kirib ketayotib u mani aylanadigon stuliga o’tirg’izib qo’ydi. Man ham aylanaverdim u stulda. Oyog’imni tagidan o’tib ketayotgan mushugiga tegib ketibdi-de oyog’im endi. Bir payt bundo ozgina yurib to’xtadi-de, qaytib kelib mani oyog’imni tishladi. Oldin o’ynayapti deb o’yladim, oyog’imni yig’ib stulga chiqazib oldim. Bir payt sakrab oyog’imni tishlayapti. “Bo’ldi qil” desam ham, stulni orqa tomonidan aylanib kelib yana tashlanayapti. Shunaqa qo’rqib ketdim, 3-4 marta tishlaganidan keyin baqira boshladim “mushiging man bilan urushvotti” deb. Mushukni boshidan ushlab qaytarishga harakat qildim, unda ikki qo’li bilan qo’limni timdaladi. U ham chiqa qolmadi darrov tualetdan. U chiqqunicha ham yan 3-4 marta hujum qilgandi mushugi. Chiqdi-yu mushugini ko’tarib eshikdan chiqazib yubordi. A man chidolmadim, bilmadim shunchalik qo’rqibmanmi, nafasim tiqilib yig’lab yubordim. U esa yonimda o’tirib mushuk bilmaydi sanga og’rishini, mushuklar unaqa, mushuklar bunaqa, bunday paytda nima qilishni bilish kerak deb o’tirdi. Xuddi mani umrimda “urushqoq” mushugim bo’lgandek. Unga indamadim, lekin manga yoqmaydi uni mushuk boqishi, bunaqa tupoy mushukni boqishi. Tovba qildim man u mushukka ovqat berganman-a, kuchuk unga ovqat bergan odamga bir umr vafodor bo’ladi. Bitta oyog’im tegib ketganiga shunchalik urush kerakmi?
Shunaqa gaplar kundaligim, shu desang mushuklardan ko’nglim qolib ketdi, shunchalik ahmoq hayvon ekan boru. Uni mushugi borligi manga yoqmaydi, lekin yo mushukni yo mani tanla deyolmayman ham…